Tuesday, December 29, 2015

இந்த ஜென்மத்தின் புனித முத்தத்திற்காய்


முத்தத்தின் பின் உதிர்ந்து போன அன்பின் உரு இருண்ட வீதிகளில் இருக்க கூடுமா?
விழும் துளியிடையே உருகி மருகி பெரும் விடமாய் என்னுள் இறங்குகிறாய்
கலைந்த ஆட்காட்டியின் குரலும்
மூன்றுவேட்டை நாய்களின் தேடலும் நிரம்பியது அந்த நிமிடம்
உயர்ந்த கோபுரத்தில் கண் நிறுத்தி கைபற்றிய வேளை கடந்து செல்வதற்கென ஏதும் இருக்கவில்லை.
தூரத்து கானல் நீரில் விழுந்த உன் விம்பம் 
எழுந்தது என்னவோ என்னில் தான்
இப்போது இருளைக் கிழித்து நானும் நடை போடுகிறேன்
மறுமுறை மழைத்துளி விழுகையில் மகிழ்ந்திரு என கூறி மரித்துப் போகலாம் வா பேரன்பே....!



 Mathusha 

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.